Wanneer de puzzelstukjes samenvallen

Het afgelopen jaar kwamen verschillende processen bij elkaar.

Mijn opleiding tot NEWNEI® Facilitator, de NEWNEI®-sessies, Golden Shift, IdealWeight, de documentaire-opnames voor NEWNEI®, mijn werk binnen de teams en mijn toenemende zichtbaarheid.

Op het eerste gezicht allemaal losse onderdelen.

Maar hoe dieper ik keek, hoe meer ik ontdekte dat ze steeds dezelfde lagen raakten:

bestaansrecht, eigenwaarde, zichtbaarheid, erkenning, afwijzing, veiligheid, ontvangen en het werkelijk innemen van mijn plek.

Ik ontdekte delen van mezelf die hadden geleerd dat zichtbaar zijn spannend kon zijn. Dat ik mijn plek eerst moest verdienen. Dat hard werken en verantwoordelijkheid dragen bijna verbonden waren geraakt met mijn bestaansrecht.

En ik ontdekte iets anders.

Waar ik vroeger regelmatig troost zocht in eten, suiker of andere vormen van verdoving, merkte ik dat die behoefte steeds verder verdween.

Alsof delen in mij die vroeger voeding nodig hadden om zich veilig, getroost of gerustgesteld te voelen, die bescherming niet meer op dezelfde manier nodig hadden.

Dat vind ik misschien nog wel belangrijker dan het getal op de weegschaal.

Mijn lichaam veranderde mee

Terwijl ik innerlijk veranderde, begon ook mijn lichaam mee te bewegen.

Inmiddels ben ik 22 kilo afgevallen.
De zwelling in mijn hals, waarvoor medisch geen duidelijke verklaring werd gevonden, is verdwenen.
Mijn hartklachten en de vaatspasmen die lange tijd zo’n grote rol speelden in mijn leven, ervaar ik momenteel niet meer zoals voorheen.

En dan is er mijn bloeddruk.

Daar zit voor mij een verhaal van ongeveer dertig jaar achter.

Zo’n dertig jaar geleden was mijn bloeddruk zelfs zo extreem hoog dat een opname op de Intensive Care dichtbij kwam. Sindsdien is een hoge bloeddruk jarenlang een terugkerend onderdeel van mijn leven geweest.

En nu?

Mijn bloeddruk is stabiel geworden. Na al die jaren van strijd is juist dát voor mij een van de meest bijzondere veranderingen om te ervaren.

Ook mijn Lp(a)-bloedwaarde, een waarde die mede erfelijk bepaald wordt, daalde van ongeveer 1,58 naar 0,8 g/L.
En volgens de artsen niet te veranderen is.

Ik wil daar geen medische conclusies aan verbinden. Ik beweer niet dat NEWNEI® deze veranderingen heeft veroorzaakt en ik blijf medische controles en reguliere medische zorg belangrijk vinden.

Maar dit is wél mijn persoonlijke verhaal.

Dit zijn de veranderingen die ik in mijn eigen lichaam waarneem terwijl ik tegelijkertijd steeds dieper werk met oude emoties, beschermingsmechanismen, innerlijke kinderen, overtuigingen en patronen.

Ik kan en hoef niet alles te verklaren.
Wat ik vooral ervaar, is dat mijn relatie met mijn lichaam fundamenteel is veranderd.

Jarenlang voelde het soms alsof ik tegen mijn lichaam vocht. Alsof ik het moest controleren, sturen of corrigeren.

Nu voelt mijn lichaam steeds meer als een bondgenoot.

De grootste veranderingen zitten soms in kleine dingen

Misschien vertellen mijn AHA-momenten mijn verhaal daarom nog beter dan alle cijfers.

Op vakantie ontdekte ik bijvoorbeeld ineens dat ik al weken bijna alleen maar op slippers liep.
Thuis droeg ik vrijwel altijd schoenen. Zonder dat ik mij daar bewust van was, gaven die mij een gevoel van bescherming.

En ineens waren die slippers genoeg.
Ik liep ontspannen in mijn pyjama naar het toiletgebouw.
Ik maakte gemakkelijker contact met onbekenden.
Ik nam meer ruimte in.
Ik merkte dat mijn kleding opnieuw ruimer werd.

En in plaats van voortdurend te denken: wat moet ik veranderen?, werd ik nieuwsgieriger:

Wat vertelt dit mij?
Welk deel van mij heeft dit ooit nodig gehad?
En is dat vandaag nog steeds nodig?

Juist die kleine momenten laten mij zien hoeveel er werkelijk verandert.

Heling zit voor mij niet alleen in een sessie.

Heling wordt zichtbaar in hoe je leeft.

Van hyperalertheid naar vrijheid

Onder veel van mijn processen blijkt uiteindelijk één verlangen te liggen: vrijheid.

Niet alleen vrijheid van verplichtingen of meer vrije tijd.

Innerlijke vrijheid.

Rust kunnen ervaren zonder alvast te wachten op het volgende probleem.
Genieten zonder het eerst verdiend te hoeven hebben.
Ontvangen zonder mij schuldig te voelen.
Zichtbaar zijn zonder mij kleiner te maken.
Verbinding toelaten zonder voortdurend alert te hoeven blijven.

Misschien is dat wel mijn volgende grote ontdekking.

Niet: hoe hard kan ik nog aan mezelf werken?

Maar:

Hoe ga ik mijn vrijheid daadwerkelijk leven?
Hoe leer ik genieten van wat er nú al is?

“Ik ben hier om je terug te brengen naar jezelf.
Voorbij oude patronen, bescherming en aanpassing.
Naar de plek waar jij weer voelt, kiest en leeft vanuit jouw eigen waarheid.
Daar begint jouw soevereiniteit.”

“Soevereiniteit begint waar ik mezelf niet langer verlaat.
Ik kies, voel en leef steeds meer vanuit wie ik werkelijk ben.”